De eerste probleempjes

Afgelopen zaterdag zijn we nog even aan het werk geweest. Ditta en Mario gingen ramen lappen, ik zou wel even een dakpan op zijn plek leggen. Dat eerste was ook niks niet gemakkelijk. Hier waren nogal wat bakken met water voor nodig. Maar na anderhalf uur leek het gewoon een stuk lichter in de kamer. En de ramen bleken dus écht geen matglas te zijn. Ik zal volgende keer wat foto's nemen, anders gelooft niemand ons meer.
Ondertussen ging deze jongen even de acrobaat uithangen. Want een ladder hadden we even niet bij de hand. Maar, half uit het dakraam hangend, terwijl iemand anders mijn benen vasthield moest ook kunnen. Nou, een kwartier later klopte dat: het kon. Maar! Wat hoor ik nu? Rammel-rammel-roetsj-klap... Dat was dus de bovenste dakpan van die rij. En en passant nam deze pan ook nog even een lapje huid van mijn arm mee naar beneden (het zijn van die moderne, op schuurpapier lijkende ruwe dakpannen). Dus nu nog wat verder naar buiten hangen, en deze dakpan maar weer vernieuwen. Dat ging wat sneller, na zo'n 5 minuten lag deze op zijn plaats. Ware het niet dat nu de dakpan direct rechts van deze nu weer van zijn plek kwam. Deze kon ik gelukkig normaal tegenhouden, zonder mijzelf te beschadigen. Alleen lukte het maar niet om deze op zijn plek te krijgen. Volgende keer beter, maar dan mét ladder. Oh ja, en op deze manier uit het raam hangen is helemaal niet goed voor je. Ik kon een half uur lang alleen nog maar strompelen, en had twee dagen spierpijn.
Maar toen ik in de kamer zat had ik wel een schitterend uitzicht naar buiten. De ramenlappers hebben de strijd tegen oud vuil uiteindelijk toch nog gewonnen.